Ons vertrek naar Japan hangt nu vooral af van Fukusihma 1. Dat lijkt nog niet helemaal stabiel, dus we wachten nog even af. Van de week spreek ik weer diverse collega's in Japan, en eens even zien wat die er van vinden. Ik maak me zelf niet zo veel zorgen over de stralings risico's in Tokyo. Wat dat betreft is het interessant om voorbij de woeste koppen in de Telegraaf enzo te lezen. Een aanrader zijn de rapporten van de WHO. Ik verbaas me trouwens ook over het gemak waarmee alle schade door het winnen en gebruik van fossiele brandstoffen wordt vergeten in de discussie over de risico's en effecten van kernenergie die nu weer actueel is. Beetje naïef allemaal. We willen goedkoop, risico vrij en milieu neutraal heel veel energie hebben.... en nog meer! Kan dat?
Ook spreken we wellicht deze week af met een moeder die met haar kinderen even terug is uit Japan vanwege de vakantie. Haar kinderen zitten op de MST, waar Boris en Zoë ook heen gaan. Dat maakt het weer veel tastbaarder voor Boris en Zoë!
Zelf heb ik me weer in een nieuw woest plan gestort. Na verhuizen naar Japan, Japans leren en een leuke vader zijn, is de volgende uitdaging de marathon van Tokyo, eind feb 2012. Een marathon staat nog op het 'to do' lijstje en is een mooi middel om weer eens even wat fitter te worden. En ja, ik ga er dus vanuit dat we er dan al/nog steeds zijn. Ik heb eens ingelezen in wat training-schema's en als het doel uitlopen is, dan is het vooral duur-trainen, in een rustig tempo. Dat is wel in conflict met mijn karakter, want ik vlam bij voorkeur ergens gewoon in. Toch vanochtend eens geprobeerd, rennen zonder buiten adem te raken, en dat ging niet onaardig. Uiteraard zonder plan gewoon begonnen met lopen, en niet op de tijd gelet. Uiteindelijk bleek ik 11,5 km gelopen te hebben, en dat ging best makkelijk. Ik denk dat ik zo'n leuk hardloop GPS gadget horloge op mijn verlanglijstje zet. Eens zien of het melden op het blog helpt als stok achter de deur.
We wonen nu dus zonder onze spullen die naar Japan zijn gegaan, en zonder auto (das effe wennen maar met dit weer goed te doen) gewoon nog in Eindhoven. Bij de IKEA mooie roze klapstoeljes en twee pannen gehaald. Boris en Zoë weer naar school. Christina is nu huisvrouw en ik naar mijn werk. Veel traditioneler dan dit wordt het niet. Mijn werk is nu wel erg ontspannen. Er is nog van alles te doen, maar mijn agenda is leeg, ik werk mijn dingen af en ga naar huis. Duidelijk minder stress. Ik word 's ochtends wakker voor de wekker. Energie in overvloed! Het voordeel bij dit uitstel-nadeel is dat ik me weer maximaal kan opladen voor de periode in Japan.
Een ander project wat op de achtergrond loopt is de restauratie van de bus. Nog even een plaatje van de open dak chirurgie:
Zou gauw we weten wanneer we gaan, zetten we dat uiteraard meteen op het blog.
Groeten,
Arnout
Geen opmerkingen:
Een reactie posten