Boris, Zoë, Christina & Arnout in Japan!: Beijing

Zoals Boris net in zijn blog geschreven heeft zijn wij een paar dagen op vakantie gegaan in Beijing. Arnout was al vaker in China geweest en wilde ons graag laten zien hoe anders het daar is dan in Japan. Vlak nadat we de tickets een paar maanden geleden hadden gereserveerd, was Beijing volop in het nieuws. De smog en luchtverontreiniging was daar zo erg dat het niet meer te meten was... Arnout was een maand geleden in Shanghai en heeft daar ook een dag verschrikkelijk dichte smog meegemaakt, waardoor hij nauwelijks het gebouw aan de overkant van de straat kon zien. Ik was wel een beetje bezorgd over het feit dat we een vakantie gepland hadden in de stad met de meest verontreinigde lucht ter wereld, en of we door de smog heen wel iets zouden kunnen zien van de Chineze muur en andere bezienswaardigheden.
Afgelopen week hielden we via een App bij hoe het was gesteld met de luchtverontreiniging in Beijing. Het viel nog wel mee. Het stond wel in het rood, aangemerkt als 'unhealthy', maar de verontreiniging was nog wel te meten, dus niet zo erg als een tijdje terug.
Op woensdag kwamen we aan op het vliegveld. Het zag er een beetje smoggy uit en toen we uit het vliegveld stapten stonk het. Hmm..
Maar, toen we een uur later aankwamen bij ons hotel was het weer helemaal veranderd. De lucht was heerlijk blauw (net niet zo strakblauw als we gewend zijn in Tokio) en de App gaf met mooi groen aan dat het 'healthy' was. En de temperatuur was 20 graden. Nou ja zeg! Het was echt heerlijk!

Boris en Zoë waren een tikkeltje teleurgesteld, want ze hadden zich blijkbaar al weken erop verheugd dat ze met gezichtsmaskers op rond konden lopen in Beijing. Helaas, ze waren niet nodig. Pas op vrijdagavond kwam er een beetje smog, waardoor Boris en Zoë eindelijk met goed fatsoen die maskers op konden.

Arnout en ik moesten er trouwens wel erg aan wennen dat de taal om ons heen niet Japans was maar Chinees. Ik bleef maar in het Japans bestellen, bedanken en gedag zeggen. Niet echt de beste taal om in Beijing te gebruiken denk ik. Zo populair is Japan op het moment geloof ik niet in China. En ik realiseerde me nu ook dat ik ondertussen toch al wel een aantal basics in het Japans begrijp en kan gebruiken. In China waren we weer helemaal terug bij af. Op het vliegveld zouden we worden opgehaald en naar ons hotel worden gebracht. We hadden dit bij een Japans reisbureau geregeld waardoor onze gids zowel Chinees als Japans kon. Toen we hem vonden en hij ons in het Japans aansprak, dacht ik: 'Ah, dit snap ik tenminste.' Totdat hij dacht dat we het allemaal wel verstonden en hij hele verhalen in het Japans ratelde.
Ook bij onze eerste bestellingen, merkten we dat we dat in Japan toch al een stukje beter kunnen dan in China. Arnout probeerde hier 2 sinaasappelsap en 2 water te bestellen, maar kwam hiermee terug naar onze tafel, hihi..

Mij ging het in het hotel ook niet veel beter af, toen ik probeerde een lepeljte te krijgen bij mijn koffie. Prompt kreeg ik nog een kop koffie, weer zonder lepeltje.

Op donderdag hebben wij een dag rondgekeken in Beijing, bij de Forbidden City en het Tiananmen plein. We begonnen eerst in een park vlakbij, waar het echt bruisde. Overal om ons heen waren mensen aan het dansen of zingen, of oefenen met het zwaaien van vaandels. Als je ooit naar Beijing gaat moet je zeker naar een park gaan. Ik vind dat er in Tokio al zoveel gebeurt in de parken (dansen, instrumenten bespelen, etc), maar in Beijing was dat nog veel meer.

Vanuit het park zagen we de Forbidden City al liggen.

We liepen naar de ingang van de Forbidden City, maar toen we daar aankwamen bleek het alleen de uitgang te zijn. We moesten helemaal omlopen naar de andere kant. Zo was er een buslijn die ons die kant op kon brengen. Maar zodra je als duidelijk buitenlands gezin bij een toeristische attractie rondloopt wordt je van allerlei kanten aangeklampt met de vraag of je iets wilt kopen, vooral veel leuke speeltjes voor de kinderen, of je al een excursie naar de chineze muur hebt geregeld, en of je een ritje naar de ingang van de Forbidden City nodig hebt (de bus rijdt namelijk niet, zeiden ze). Na iedereen vriendelijk 'Nee' te hebben gezegd, stapten we op de bus, die natuurlijk gewoon wel reed.
Ok, we stapten toen bij de verkeerde halte uit, waardoor we nog niet bij de Forbidden City waren, maar kregen zo wel een andere wijk van Beijing te zien. Ook leuk.

Na deze wandeling kwamen we dan eindelijk aan bij de ingang van de Forbidden City, en bij de drukste plek van onze vakantie. Niet alleen met toeristen, maar natuurlijk ook weer met heel veel verkopers en potentiële gidsen.
Hier de eerste poort met natuurlijk een foto van Mao Zedong.

En hier binnen de poorten.

De Forbidden City is zo groot en we hebben zoveel foto's gemaakt, dat het moeilijk kiezen is, maar hier volgen er een paar.

Wij werden zelf af en toe ook als fotografeerbare atractie gezien. Hier bijvoorbeeld Zoë met een jongen, wiens moeder graag de twee samen op de foto wilde.

Na de Forbidden City gingen we via een security check door naar het Tiannanmen plein.

Dit plein was niet onze highlight van de vakantie. Het schijnt een van de grootste pleinen te zijn ter wereld, en we waren allemaal ondertussen een beetje moe aan het worden, behalve Arnout denk ik. De wandeling naar de andere kant van het plein was een beetje saai...

's Avonds hebben we gegeten bij een Chinees restaurant waar ze ook de echte Peking eend serveren. Als je in Peking / Beijing bent, is dat natuurlijk een aanrader. De eend wordt dan aan tafel voor je in stukken gesneden en je krijgt er pannenkoekjes bij om te vullen met eend, komkommer, en nog wat groenten, en een paar sausjes. Peking eend is echt superlekker.

Op vrijdag zijn we naar de Chineze muur gegaan. We hadden in Tokio al een tour geboekt. Om 8 uur 's ochtends werden we bij het hotel opgehaald door onze chauffeur en gids. Tijdens de rit van anderhalf uur naar de muur, vertelde Oliver, onze Chineze gids, over de geschiedenis van de muur. Boris was ook erg geinteresseerd in de Chineze geschiedenis, en wilde graag meer weten over die leider waar hij ooit van gehoord had die alle geschiedenisboeken had laten verbrandden. Om de een of andere reden is het Boris niet gelukt om daar een antwoord op te krijgen..

Wij zijn niet naar Badaling gegaan, dat is de plek bij de Chineze muur die het dichts bij Beijing ligt, maar op advies van mijn vriendin zijn we naar Mutianju gegaan, waar het veel rustiger is. Het viel me inderdaad me met de drukte, en nog een voordeel van deze plek was dat er een enorm lange rodelbaan lag, van meer dan een kilometer lang, waarmee je van de muur weer naar beneden kon. Ik weet niet zeker wat de meeste indruk heeft gemaakt op Boris en Zoë, de rodelbaan of de muur. Toen we in de kabelbaan naar boven gingen had Boris in ieder geval alleen oog voor de rodelbaan. Het was ook wel een hele goeie. (Ah, Zoë zegt net spontaan dat het 'the funnest thing I did in China' was)

Sommige stukken van de muur zijn best steil.

En onderaan de muur waren er natuurlijk allerlei souvenirs te koop.

Op de terugweg naar Beijing kwamen we nog langs een glasblazer.

En een enamel factory met winkel, waar onze gids ons zonder overleg naartoe bracht. Was wel interessant om te zien. En Zoë heeft daar haar souvenir van de vakantie gekocht: een schildpadje.

En langs het olympisch dorp van 2008. En aangezien we met gids waren, hebben wij heel veel familiefoto's van deze dag.

We hadden daarna nog even tijd om naar een Hutong wijk te gaan. Ik had daarover gelezen in de lonely planet. Dat zijn wijken met oude woningen, die ondertussen bijna allemaal gesloopt zijn, maar waarvan ze zich nu realiseren dat het echte toeristentrekkers zijn.