Koffie drinken & boodschappen doen

Ik wil nog even reageren op een opmerking van Arnout, dat ik zou klagen dat ik te druk ben met koffie drinken en socializen ;-)
Het is eerder dat ik me licht bezwaard voel dat ik als tijdelijk voltijds huisvrouw er zover niet eens altijd aan toe kom om boodschappen te doen en een beetje op tijd te koken.

Maar tjonge, wat wordt je goed opgevangen door de andere moeders (vaders ben ik bij de school nog niet tegengekomen). Iedereen weet nog precies hoe het was om aan te komen in Tokyo, en weet ook precies wat de beste tips zijn voor nieuwkomers. Ik ben al zo vaak uitgenodigd, en heb al zoveel goede info gekregen.

De eerste dagen ben ik telkens nadat Boris en Zoë de school ingingen een beetje blijven hangen, totdat iemand zei 'Koffie?'. En ben daar natuurlijk enthousiast op ingegaan. Zo kwam ik op de eerste maandagochtend (die ochtend dat we ons verslapen hadden en ik nog niet ontbeten had) bij een Zweedse moeder thuis op de koffie. Daar lag een echt geweldig uitziend (bruin desem) brood op tafel. Ik wou meteen weten van welke bakker deze kwam, maar helaas was dit een met zorg zelfgebakken versie. De vader bakte het brood, en nam er echt een volle dag voor om het te verwerken, laten rusten, opnieuwe kneden, etc, etc. Ik heb daar een heerlijk ontbijt gehad van dat brood en Zweedse kaas. Twee dagen later ging Zoë bij hun dochter thuis spelen, en Boris en ik wandelden ook mee. De moeder vroeg of Boris iets wou drinken of eten, en hij wilde brood! Hij heeft 3 boterhammen van datzelfde brood smullend opgegeten (met Zweedse kaas)... Een andere moeder was ook daar op bezoek en zag Boris smullen. De volgende dag kwam zij aanzetten met een gelijksoortig brood van een bakker ergens in Tokio, speciaal voor Boris. Zo attent.

Op dinsdag ging ik mee koffiedrinken met wat blijkbaar de Canadeze moeders waren. Zij vertelden dat ze op de dag van de aardbeving een Canadeze dag hadden georganiseerd op school. Zij waren toen het gebeurde dus ook op school. De kinderen hebben het blijkbaar geen moment eng gevonden, en de ouders waren allemaal hypervrolijk liedjes aan het zingen en koekjes aan het uitdelen. Dat moet toch een bizarre gebeurtenis zijn geweest.
Een van hen heeft nu op haar i-phone een applicatie waarmee ze alle aardbevingen in de hele wereld kan bijhouden (hmm.., iets meer info dan ik zelf wil hebben). Het is de laatste tijd onrustig in Chili vertelde ze me.
Een van de andere moeders woont blijkbaar vlak bij ons appartement. Zij loopt altijd naar huis, en heeft mij de route laten zien. Tot zover was ik iedere keer via de metro gegaan, waardoor ik niet zo'n beeld had van de afstand en route. Onderweg heeft ook zij mij allerlei tips gegeven. In Tokyo zitten leuke plekken vaak verstopt achter een lelijke of onduidelijke facade. Je moet echt een gebouw in, of een trap op om iets te ontdekken. Bijvoorbeeld een leuk pleintje met allerlei cafe's en restaurantjes, plus bakker met volkoren brood vlak bij ons in de buurt... Ah, super! (zelfontdekking: ik kan niet zonder volkoren brood).

Maar, het komt niet alleen door het vele koffiedrinken dat ik de boodschappen niet in huis heb. Er zijn nog 2 andere dingen:
Ten eerste is alles in Tokyo zoo duur, dat ik in het begin een supermarkt inging en vervolgens met lege boodschappentas weer naar buiten kwam. Ik kon gewoon niet zoveel geld uitgeven aan zo weinig. De Zweedse moeder vertelde me dat ze daar ook ongeveer een maand last van had, maar dat gaat blijkbaar voorbij. Ik merk dat ik ook al makkelijker mijn geld uitgeef..
Een tweede reden waardoor ik niet zoveel kocht, was omdat ik niet zo goed wist of ik heel erg moest letten op 'radiation'. Ik had op de eerste schooldag een Amerikaanse moeder gesproken, die vertelde dat ze alleen nog maar geimporteerd eten kocht, omdat ze de Japanse producten niet vertrouwde (maar ja, ze was nou eenmaal Amerikaans verontschuldigde ze zich). Ik raakte toch wel een beetje door haar beinvloed, en ga dan maar eens de winkel in. Bij elk product staat standaard verplicht aangegeven waar het vandaag komt (ook uit welke regio), maar ja..., ik lees nog niet zo goed Japans. En ik ken de locatie van de ongeveer 40 prefectures nog niet. Gelukkig kwam ik daarna alleen nog maar moeders tegen die denken dat alles wat in de winkel ligt prima te eten is.