Maar, vandaag is het gelukt. Ik heb de foto! en ook wat foto's van onze reis naar school en terug.
Onder de grond op weg naar onze metrolijn:
In de rij voor de metro:
Zie Boris trouwens in zijn MST gymkleren. Een dag per week hebben ze gym, en komen alle kinderen in hun gymkleren naar school. Zoë mag morgen.
Bij halte Azabu Juban eruit:
En via het winkelstraatje richting school:
En via een woonwijk met huisjes:
Een tempeltje:
En een hoog flatgebouw:
En daar is dan the Montessori School of Tokyo, de school van Boris en Zoë. De begane grond is voor de peuters en kleuters, op vloer 1 zitten de klassen van Boris en Zoë en de bibliotheek, en op vloer 2 zit de klas voor de oudste kinderen, plus de lokalen voor muziekles, Japansles, etc. Op vloer 3 zijn er een aantal bewoonde appartementen.
En op de terugweg naar huis kan je via een paar erg leuke speeltuinen.
De eerste is vlak bij school, en daar hebben Boris en Zoë ook met hun klas buitengespeeld en gesport.
Met superglijbaan, net om over te rennen, klimrek, schommels, en voetbalveldje:
Verderop terug richting het metrostation is er nog een speeltuin, met een 'rol'glijbaan, schommels, klimrek en speelruimte:
De terugweg naar huis duurde daarom gisteren anderhalf uur.
Leuk, die foto' s ! Waarbij die van flatgebouwen me wat minder interesseren....maar die van doorsnee-straten zijn leuk om te zien, heel anders dan de beelden die je krijgt van de stadscentra met veel hoogbouw en reclame.
BeantwoordenVerwijderenGaan jullie binnenkort ook een keertje Franse slakken eten ?
Groeten uit Mook.
ja, dat viel mij ook op toen we de eerste keer naar Japan gingen. Tussen de grote doorgaande straten zijn er heel veel rustige, smalle straatjes, en je hebt op vreemde plaatsen ook kleine vrijstaande huizen, bijvoorbeeld 1 huisje in een straat vol wolkenkrabbers. En het is net alsof sommige van de wijken dorpjes zijn met een eigen centrum. De wijk van de school van Boris en Zoë is zeker zo.
BeantwoordenVerwijderen