Maar vorige week was een week vol met afscheid. Iedereen gaat sowieso voor de zomer naar zijn familie in een ander land, maar daarbij komt dat ook heel veel bevriende families ook echt wegverhuizen en we hen na de zomer niet meer terug zien in Tokyo. Dit jaar schijnt het echt extreem te zijn. Er gaan zo veel families weg door de economische situatie (Japan is erg duur op het moment, en bedrijven halen daarom expats terug) en door de nasleep van de rampen vorig jaar, dat het echt zorgelijk is voor de school. Verder vertrekken er altijd al elk jaar families, zo werkt het nou eenmaal op een internationale school. Maar bijvoorbeeld voor de Lower Elementary klas van Zoë betekent het dat van de 20 kinderen er 11 vertrekken naar een ander land en andere school. Twee kinderen gaan naar Upper Elementary (grade 4 - 6), waardoor er nog 7 kinderen (grade 2 & 3) overblijven van vorig jaar. Nou wordt dat natuurlijk nog aangevuld met nieuwe grade 1 kinderen, dus de klas wordt nog wel groter, maar het blijft denk ik gezellig klein. In Nederland worden de klassen op het moment geloof ik almaar groter, maar hier worden de klassen dus juist kleiner.
De Lower Elementary klas van Boris houdt wat meer kinderen over komend jaar. Maar lange tijd zou Boris het enige kind zijn die uit zijn klas van grade 3 naar Upper Elementary zou gaan. Drie van zijn jaargenoten verhuizen terug naar hun land van herkomst, en een Japanse vriend zou naar een Japanse school in Tokyo vertrekken. Maar, gelukkig voor Boris hebben ze toch besloten om op deze school te blijven, en zo zitten er volgend jaar in Upper Elementary maar liefst vier grade 4 kinderen. Komt helemaal goed!
De afgelopen weken stonden in het teken van afscheid en afscheidsfeestjes.
Een vriend van Boris die zijn hele leven in Japan heeft gewoond en nu terug verhuist naar Amerika had van zijn ouders nog nooit eerder met vrienden mogen logeren, omdat ze vonden dat de kinderen dan te weinig slaap zouden krijgen. Maar nu, vlak voor de verhuizing mocht hij midden in de laatste schoolweek zes vrienden uitnodigen voor een logeerpartijtje bij hem thuis. Wow!
Zijn zusje, die vriendin is van Zoë, mocht toen samen met een andere vriendin bij ons logeren.
Op school waren er ook afscheidsactiviteiten, zoals de potluck lunches, waarbij iedereen een deel van de lunch verzorgt. En op een internationale school krijg je zo een heel internationaal buffet. Lekker!
De meester van Boris gaat deze zomer trouwen, en zal komend jaar niet meer meester zijn in deze klas, maar van Upper Elementary. Reden dus voor cadeautjes en bedankjes en aangezien ik class mom ben van Boris z'n klas, ben ik daarmee aan de slag gegaan. Dat bleek voor mij nog een hele opgave. In Nederland zou je denk ik een mooi kinderknutselwerk maken, en dan heel tevreden zijn met het cadeau. Maar ik had de indruk dat een knutselwerkje niet zo in de smaak zou vallen bij veel van de ouders. Ik weet namelijk dat er als bedankje aan het eind van het jaar door veel ouders geld wordt gegeven aan docenten en staf. Voor een huwelijk zouden ze waarschijnlijk 'veel geld' willen geven. Al dat 'geldgegeef' aan docenten is duidelijk niet mijn ding, maar goed ik heb te maken met allerlei verschillende culturen, dus probeer me aan te passen. Na wat rondvragen bij verschillende ouders, kwam ik tot de conclusie om zowel een knutselwerk te laten maken (mijn behoefte) en geld in te zamelen voor een 'romantic night out'.
Ik heb alle kinderen gevraagd om iets te maken met origami en heb dat in een lijst gestopt. Nou ja, ik vond het in ieder geval erg leuk!
En het geld in een speciale 'geld envelope' gedaan. In Japan is het namelijk normaal om geld te geven bij bruiloften, en ze verkopen daarvoor heel veel soorten uitbundig versierde enveloppen. In de winkel zag ik dat ze bij de enveloppen zelfs aangeven voor hoeveel geld ze geschikt zijn. Grappig!
Op donderdag was de graduation ceremony. Dat is een afsluitende bijeenkomst in een theater, waar alle klassen een paar liedjes zingen. Vooral de opkomst op het toneel van de jongste klassen (3-6 jaar) is dan erg schattig: kleine kinderen met hele grote ogen die aangemoedigd door hun juf hand in hand het toneel op schuifelen. En de optredens worden gevolgd door een collectief afscheidsmoment met veel knuffels, tranen en afscheidscadeautjes en -kaartjes.
Hier het optreden van Boris en Zoë.
Na de graduation ceremony gingen we met een paar vrienden opnieuw zingen: Karaoke. Bij de graduation ceremony werd erg netjes en gecontroleerd gezongen, maar bij de karaoke gingen ze helemaal los. Phew!
Goede terugreis!
BeantwoordenVerwijderen