Vandaag zijn we naar Mount Takao gereden. Dat is een berg vlakbij Tokyo, vanwaar je uitzicht hebt op Mount Fuji. Zoë was daar op vrijdag geweest met haar klas op excursie, en ze vertelde dat het daar nu prachtig was met mooi gekleurde bladeren. Wij waren voor vandaag op zoek naar een bestemming waarbij de 'wij hebben een hond'-ervaring helemaal uit de verf kwam. Mount Takao leek ons perfect daarvoor. Wij zijn een keer eerder geweest, toen we net een paar weken in Japan woonden. We zijn daar toen middenin Golden Week (Japanse vakantieweek) heengegaan, en het was echt belachelijk druk. Vandaag leek het ons een vrij onopvallende zondag in November, waardoor het vast minder druk was. Toen we in de buurt kwamen van Mount Takao kregen we al snel door dat dat zeker niet zo was. Wij kwamen daar aan om 9.20, maar de parkeerplaatsen waren al vol, en het stationsplein stond helemaal vol mensen. Bij de kabelbaan, die we van plan waren te nemen (alleen al omdat het mag met hond), stond een enorme rij. Echt absurd. Daar gingen we zeker niet in staan, dus we wandelden de hele route omhoog.
Hier het einde van de rij, toen we de berg alweer af waren.
En hier nog meer echt Japanse georganiseerdheid. Netjes in de rij voor de kabelbaan.
Hier heeft Arnout heel knap een foto weten te maken waarbij het net lijkt alsof we in alle rust op die berg wandelen..
.., maar eigenlijk zag het er zo uit:
En bovenop de berg zo:
Wel weer een echt Japanse ervaring. En erg leuk om te zien dat Orbit zo ontspannen mee de berg op- en afwandelt. En ook dat hij zo ontzettend ontspannen in de auto ligt:
Hier trouwens nog monniken en mooie 'Maple trees' bij Mount Takao:
Gisteren zijn we voor het eerst naar een hondenlosloopplek geweest in Yoyogi park. Voordat dat kon, moest ik eerst Orbit aangeven bij de Ward office, en daar o.a. een bewijs van zijn Rabies-inenting laten zien. Van hen kreeg ik toen 2 penningen, die ik vervolgens bij het Service Centre van Yoyogi park kon gebruiken om hem in te schrijven. Blij met Orbit's pasje gingen we op pad. Dat vond hij duidelijk leuk, lekker los lopen. En nog een beetje spannend, maar ook erg leuk om met de andere honden te spelen.
Ik heb deze week ook mijn eerste sessie gehad met een hondentrainsters. Ze is van de 'beloning'-aanpak. Oftewel, heel veel hondensnacks tijdens een sessie. Ik heb na de training z'n lunch gehalveerd. Ik vroeg haar tips hoe ik Orbit zo ver krijg dat hij alleen nog buiten plast ipv vooral binnen op de pee-sheets. Haar verbaasde reactie was: 'Wil je dan dat hij niet meer binnen plast? Maar wat als het regent...?'
Nou heb ik nog nooit eerder een hond gehad, maar ik heb altijd gedacht dat honden buiten plassen... Toch..?
Orbit is trouwens echt een hele kalme hond. Over het algemeen is dat erg fijn: hij blaft nooit, springt niet neurotisch heen en weer, en kan ontzettend lekker op schoot zitten.. Maar lekker spelen en stoeien deed hij ook nog niet zoveel. Na mijn trainingssessie heb ik eens met Orbit geoefend met het spelen met een bal. Als hij een stap deed in de richting van de bal dan was ik al helemaal blij en beloonde hem. Na een tijdje rende hij zelfs een paar keer achter de bal aan. Geweldig. Maar daarna was hij er weer op uitgekeken.
's Middags heeft Zoë nog hard geprobeerd om Orbit aan het spelen te krijgen: Haar eerste pogingen zagen er ongeveer zo uit:
Maar Zoë gaf niet op. Na een tijdje lukte het om touwtje te trekken met hem:
En weer wat later rende hij achter een bal aan en nam het in zijn mond terug! Wow!!
Honden plassen buiten, dat lijkt me wel!
BeantwoordenVerwijderen