donderdag 14 februari 2013

Basketbal

Twee keer per jaar is er de 'Minato-ku basketball big tournament'. Dit zijn de belangrijkste wedstrijden waar de coach naartoe werkt met de kinderen. Afgelopen zondag was de eerste speeldag, volgende week zondag de tweede. Sinds oktober/november was het heel merkbaar dat de wedstrijd in aantocht was. De coach plande voor oktober en november een aantal trainingswedstrijden in. Leuk!
Alleen, merkte ik dat ik (en Boris en Zoë..) de wedstrijddagen veel minder leuk vond dan ik had verwacht. Als je in Nederland een hele dag naar een westrijd gaat, speel je zelf een wedstrijd, moedig je je clubgenoten aan en heb je de rest van de tijd lol met je teamgenoten, of je doet iets voor jezelf. Als je zelf klaar bent met spelen blijf je nog om anderen aan te moedigen, of je gaat naar huis.
Bij onze basketbalclub is dat anders. Aan het eind van de laatste training voor de wedstrijd worden de kinderen eraan herinnerd dat het deelnemen aan de wedstrijd ' is serious and not for fun'. Kan natuurlijk ook in de vertaling iets subtiel anders overgekomen zijn, maar Boris was er wat verontwaardigd door omdat hij vond dat het natuurlijk ook 'fun' moest zijn.
Verder moeten alle kinderen (en ouders) er de hele dag bijblijven: Samen uit, samen thuis! Is wel wat voor te zeggen, je moet er natuurlijk ook zijn om je clubgenoten aan te moedigen.
En, de kinderen werd verteld dat ze de hele wedstrijddag goed moeten opletten bij alle wedstrijden om ervan te leren, de andere teams aanmoedigen, en verder stilzijn en stilzitten (maar zonder bijv. een boek natuurlijk, dat mag niet).
Bij een van de eerste wedstrijddagen was ik erbij, en het was leuk om de teams te zien spelen, maar op een bepaald moment was ik helemaal uitgeput van het stilzitten. Boris en Zoë hadden hun laatste wedstrijd al gespeeld en zaten ook al een hele tijd stil niets te doen met hun ogen op oneindig. Om me heen begonnen een aantal van de buitenlandse ouders zich af te vragen of ze al weg mochten, maar conclusie was dat we allemaal tot het einde moesten wachten.
Na die dag was ik een stukje minder enthousiast voor de basketbalwedstrijden, vooral omdat ook Boris en Zoë zich verveeld hadden en er niet meer zo'n zin in hadden.

De maand erop plande ze in December meerdere oefenwedstrijden in op de zondagen en tijdens de kerstvakantie waren er vier wedstrijddagen op rij. Poeh, dit begon wat te veel te worden. Het zou toch fijn zijn als Boris en Zoë hun sport leuk blijven vinden en er niet alleen maar tegenop gaan zien.
Gelukkig 'konden' ze niet op alle wedstrijddagen en ik hoopte dat er in januari minder gepland zou worden.  Dat was uiteraard niet het geval. De 'big tournament' is namelijk in februari. De standaard trainingen van Boris en Zoë zijn op donderdag en zaterdag. En ze plande voor alle zondagen volle dagen met wedstrijden in. Toen realiseerde ik me pas dat ik ook gewoon kon aangeven dat het te veel was, en dat Boris en Zoë niet aan alle wedstrijddagen zouden deelnemen. Tjonge.., eyeopener... (zucht...) Eigenlijk vind ik dat als je ergens aan meedoet je er ook voor gaat, en niet zomaar een van de dagen skipt..., maar ja.., ondertussen dus een beetje van mening veranderd.

Afgelopen zondag was dan dus de eerste dag van de wedstrijd waar het allemaal om draait.  De coach heeft vorige maand clubtenues aangeschaft voor de jongere kinderen, waardoor Boris en Zoë voor het eerst in tenue speelden. Dat maakt het allemaal wel best speciaal. En, omdat het een echt toernooi is, was er veel meer energie in de lucht, waardoor alles spannender en interessanter werd.
En.., omdat de coach toch wel een hele goede coach is die er helemaal voor gaat, wonnen alle teams van Azabu Basketball Club (de club van Boris en Zoë dus) alle westrijden met enorm verschil. De oudere meisjes wonnen een van hun wedstrijden met 80 - 0). De jongere kinderen wonnen hun beide wedstrijden met ongeveer 40 punten verschil. Boris en Zoë (en ik) zijn weer een stuk enthousiaster. Dat was toch best leuk..

Hier foto's van de presentatie van de teams en het inleveren van de wisselbokalen.

 

 En hier nog wat foto's.
 
 

 De meiden.


De wedstrijd.



Klaarmaken om te buigen voor het publiek na afloop van de wedstrijd.


En zomaar een foto bij de hardloopbaan die boven rondom de basketbalvelden loopt.


1 opmerking:

  1. Basketbal is natuurlijk hartstikke leuk, maar dat stilzitten tussen de wedstrijden lijkt me ook geen doen! Maar Japanners kunnen dat vast erg goed: vreselijk fanatiek tijdens de wedstrijd en ook vreselijk fanatiek in stilzitten :-)

    BeantwoordenVerwijderen