Wellicht dat menigeen na het lezen van de laatste updates het idee krijgt dat ons leven hier een grote vakantie is. En eigenlijk klopt dat wel, maar toch deel ik graag wat dagelijkse zaken, ook omdat dat zo lekker oplucht!
Het werken in Japan begint langzaam wat meer routine te worden. In ieder geval de reis heen en weer. Ik ben gewend aan de mensenmassa. Ik herken de huis-zwerver (ook dat heeft men in Japan) van het Shimbashi station. Mocht je 's ochtends nog een stille mensen massa om je heen hebben in het station, 's avonds is het een stuk levendiger. (Voor Japanse begrippen). Zo zijn er proppers (hebben ze ook in Japan) bij de grotere stations die je proberen een restaurant in te krijgen. Ook wat optredens van muzikanten en andere demonstraties die ik dan weer niet begrijp. Een taalbarriere heeft zo zijn voordelen.
Ik ben ook de techniek machtig om in een drukke metro te komen. Die heb ik recent wat vaker als ik Zoë breng, want dan ben ik later op pad. Dit omdat Boris een paar daagjes ziek was. Maar je staat dus bij de ogenschijnlijk volle metro ingang, draait je om en duwt je achteruit erbij. Dit proces voltrekt zich zonder een onvertogen woord (sterker, geen woord) en de rest van de metro schikt in. Gezellig als haringen in een ton en dan heb ik nog het geluk om een kop groter te zijn, dus dan voel ik me nog redelijk vrij. Vasthouden hoeft dan ook niet, je beweegt met de hele massa mee met de g-krachten van de metro.
Overigens wordt er ook bij het wachten in de rij voorgedrongen. Tjonge, daar was ik niet op voorbereid, ben toch niet in Amsterdam? Of laat ik te veel ruimte?
Een andere constatering is dat erg veel Japanse dames lopen met de voorkant van de voeten naar binnen. Ik denk dat dat dan kennelijk als elegant wordt gezien en aangeleerd, Christina denkt dat het wellicht genetisch is. De gemiddelde Japanse man doet het niet. Vreemd.
Ook vreemd is dat in deze samenleving, waarbij een ander niet tot last zijn toch een groot goed is, er in de gemiddelde convenience store altijd een sectie in het bladenrek is met bladen waar erg expliciete foto's van dames op de voorkant staan. En dan echt erg expliciet. Heeft me enorm verbaasd. (Schijnt ook in de lokale politiek to discussie te leiden op het moment). Maar misschien is het niemand tot last.
Het werk is leuk. Inmiddels heb ik met veel medewerkers eens rustig bij kunnen praten, en het merendeel werkt bij FEI Japan omdat het geen Japans bedrijf is. Er zijn zelfs collega's die bij een andere Amerikaanse firma werkten, en toen die werd overgenomen en onder Japans management kwam te staan wisten ze niet hoe snel ze weg moesten zijn. Zoals iemand zei: 'Hier kan ik gewoon dingen doen naar eigen plan, als ik maar zorg dat de resultaten goed zijn'. Maar zo kom ik natuurlijk nooit echt achter die Japanse management stijl!
Verder ben ik er wel achter dat, cultuurverschillen of niet, uiteindelijk de werk perikelen overal hetzelfde zijn. Mensen liggen elkaar niet goed, of juist wel. Men is het niet eens met management, of juist wel, men wijst graag met de vinger, of doet er juist zelf wat aan, etc etc. Grootste verschil is dat het allemaal heel subtiel wordt gebracht. Laat dat nou net mijn sterke punt zijn! :)
Zoals de HR manager vandaag nog tegen me zijn: Ik heb nog geen klachten over je gehoord, en dat is een goed teken.
Minder ben ik te spreken over recente bank ervaringen. Ik probeer op het moment geld over te maken naar onze pas geopende Japanse bankrekening. Ik was me al beducht dat ondanks verregaande IT integratie, dit bij uitstek een gebied is waar banken een slaatje uit willen slaan, en dat klopt. Welkom in de wondere wereld van internationale transacties waarbij voorwaarden voor een succesvolle transactie onduidelijk zijn, en er zonder waarschuwing vooraf gewoon nog meer kosten in rekening worden gebracht. Ik heb twee weken geleden een flinke som Yen naar mijn Yen rekening in Japan over proberen te maken, en wat euros naar mijn multi-currency rekening. Er moet flink wat geld op, anders krijg je namelijk de maandelijkse kosten van 20 euro aan je broek. En ik maar denken dat Nederlandse banken duur zijn.
Waar geld overmaken in nederland gratis is, is het overmaken naar Japan duur. ING vraagt maximaal 55 euro, en daar zit je zo aan. Daar bovenop wordt natuurlijk geld verdient aan het leveren van yennen voor de transactie. Twee weken later kreeg ik het geld terug gestort met de omschrijving dat de ontvanger het geweigerd heeft, en dat uitleg per post volgt. De betaalde kosten kreeg ik niet terug, na bellen met de ING, omdat dat provisie is die nu eenmaal betaald is. Mijn tegenwerping dat deel van die provisie voor de ontvangende bank is, hielp niet. Dus 110 euro armer, en niet veel verder. ING wist me wel te vertellen dat de reden van de weigering was, dat de naam niet volledig overeen kwam. Ik had namelijk alleen mijn achternaam, gebruikt, en kennelijk wil citibank ook voorletters of voornamen. Tja, daar had ik niet aan gedacht. Dat er zo veel Baneke's zijn in Japan, dat moet heel verwarrend zijn voor de Citibank. Maar goed, we zijn in het land van de regels.
Wat nog meer opviel, was dat ik niet alle Yennen terug heb gehad, namelijk 5000 yen (44 euro) minder dan heen gestort. Dus ik de Citibank gebeld, die inderdaad wist te melden dat ik mijn voornaam erbij moest vermelden. Tegenwerpingen hielpen niet, hoe verrassend. Maar citibank hield ook vol dat zij geen yennen hadden achtergehouden, maar dat dat een 'tussenbank' moet zijn geweest. En dat ING dat zou kunnen achterhalen welke bank dat was. Citibank niet. Wooohoooo! Service. Achteraf gezien, had ik twee weken geleden gewoon een zak yennen cash uit nederland mee moeten nemen.
Maar voor de rest is het service niveau echt ongekend. Volgende week dinsdag verhuizen we naar ons nieuwe huis. en 's Middags komt men het internet al aansluiten. TV kon ook, maar omdat we nog geen TV hebben, is dat uitgesteld.
Ik heb erg veel zin in ons huis. Lekker onze eigen spullen terug. Ik begin bijkans wat depressief te worden in dit somber gemeubileerde appartement op 7-hoog, met uitzicht op kantoorgebouwen. Nee, dan straks ons eigen huis. Met uitzicht op een parkeerplaats, en een boomtop in de verte. Als je goed naar de foto's in de vorige post kijkt, zie dat de muren van de buren op 1 meter van het huis staan, en ook dat er aan die muren een aantal bewakingscamera's hangt. Eens zien hoe lang het duurt voordat we een hit zijn op dumpert.
Maar het is wel erg ruim. Niet alleen een 'convenience' room (of Man-cave, of kinderspeelkamer of logeer-kamer) maar ook een storage room naast de garage. En dus drie slaapkamers. Kortom, we kunnen hele familie's op bezoek herbergen. Maar voel je niet verplicht.
Als we hadden geweten dat we zo veel ruimte zouden krijgen, hadden we meer uit Nederland mee genomen. Maar er zijn genoeg expats die vertrekken, dus er zijn er veel 'Sayonara sales'. Via de japanse marktplaats houden we het aanbod in de gaten. We gaan ook proberen een auto te regelen.
Maar vooral: weer fietsen vanaf volgende week! Daar heb ik echt veel zin in!
Over twee weken ga ik trouwens rommel opruimen in het aardbevingsgebied (Iwate). Er gaat vanuit de school een groepje vrijwilligers 4 dagen helpen. Het lijkt me nuttig en leuk om mee te helpen. Ben ook benieuwd wat ik daar aan zal treffen. Zal wel indrukwekkender zijn dan wat er via krant, pc en TV overkomt.
Groeten, Arnout
Geen opmerkingen:
Een reactie posten