Weekend weg in Fuji Kawaguchiko

We zijn een weekendje weg geweest, in de natuur, naar Fuji Kawaguchiko. Dat is een plek bij de 5 meren aan de voet van Mount Fuji. Ik heb overal gelezen dat Mount Fuji een erg 'verlegen' berg is, dus dat 'ie vaak verscholen gaat achter een wolkendeken. Ik was dus erg benieuwd of we 'm zouden zien. Al in de bus kregen we onze eerste blik op de berg, en eigenlijk werden de plaatjes tijdens het weekend alleen maar mooier. We hebben dus heeel veel foto's met Mount Fuji.

Hier het station van Kawaguchiko, als je daar aankomt ben je toch meteen echt op vakantie!

O, en daarachter ligt dus Mount Fuji:

We zijn met de bus hiernaartoe gegaan en hebben overnacht bij Backpacker's hostel K's House. Echt een aanrader. (Ruud en Margreet: misschien wel een plek voor in Augustus. Arnout wil dan wel meteen ook Fuji zelf beklimmen.). Wij hadden hier een Japanese style kamer:

Je kan dan savonds zelf de bedden neerleggen. Overdag leg je ze weg in de kast. Boris en Zoë hebben alle bedden opgemaakt. Ik ben even aan het proefliggen. Ligt prima!

Even nog wat PR: In het hostel is ook een ruime keuken:

Een woonkamer, westerse stijl:

En een woonkamer Japanse stijl, met tafel waarbij een verwarmde deken je benen bedekt. Het was nu al lekker, maar ik kon me vooral voorstellen hoe heerlijk het zou zijn als je de hele dag in de bergen gewandeld hebt in de regen en kou, en dan vers gedoucht daar gaat zitten.

En op een paar minuten wandelen van ons hostel lag het meer van Kawaguchiko:

Of, als je naar de andere kant van het meer wandelt, dan krijg je deze foto (met berg..):

We hebben daar een paar wandelingen gemaakt. Een naar een uitzichtspunt...., met zicht op... Mount Fuji.

En, uiteraard met vendingmachines. Alleen deze keer niet alleen de standaard drank en ijs vendingmachines, maar nu ook met sushi, hotdog en friet. Wow, die had ik nog niet eerder gezien:

De volgende dag ook weer een wandeling gemaakt, naar een waterval. Het startpunt was bij een tempel met een aantal echt geweldige bomen:

En met draakfontijn:

Maar waarschijnlijk hebben we door onze gebrekkige Japans daarna het het echte wandelpad niet gevonden, waardoor wij de autoweg naar boven genomen hebben. Later realiseerden we ons dat een vriendelijke Japanse dame ons waarschijnlijk nog de goede weg had proberen te wijzen, toen wij bij het 'kruispunt' stonden, maar we begrepen haar niet. Snel met de Japanse les beginnen... Boris en Zoe hebben op school al wel Japanse les, en hebben geleerd wat het Japans is voor kat, koe, olifant en panda, maar beheersen het helaas nog niet goed genoeg om de route te vragen.
Wij gingen dus via de weg naar boven. Dat was wat saaier, plus er was geen uitzicht, dus deze beklimming ging wat minder vlot dan de vorige. Maar, na een tijdje was er dan toch weer zo'n idyllisch moment. Bij een oude 'verlaten' camping stond een bank in de zon, met geweldig uitzicht op ... 
Ideale plek voor een vroege lunch met allerlei broodjes/sandwiches/cakejes die we bij de lokale convenience store hadden ingeslagen.

Een stuk verderop naar boven vond Arnout een pad het bos in. We hebben dat pad nog wat beklommen in de hoop het echte wandelpad te vinden, maar dat is niet gelukt. Wel weer een uitzichtsmoment.

De waterval hebben we niet gevonden. Een volgende keer misschien.
Het mooiste stuk van onze wandeling was op de terugweg naar en langs het meer, met huisjes en kleine rijstvelden (geen foto van gemaakt zie ik nu).

Op zaterdagavond hebben we gegeten bij een restaurant met de lokale specialiteit, hoto, een soort noedelsoep. In Japan schijnt iedere regio of dorp zijn eigen noedelsoep-variant te hebben. Deze was met hele brede (2 centimeter), platte noedels. En dit restaurant was ook echt een aanrader. Een grote zaal met heel veel lage tafels en kussentjes om op te zitten. Het eten was heerlijk. Ook Boris en Zoe vonden de soep lekker.

Hieronder een foto waar wij allemaal een beetje vreemd op staan, maar het is de beste foto van het restaurant:

Op zondagmiddag hebben we voor de terugreis ook nog even een touristische zwanenpeddelboot geprobeerd.

En tenslotte met de bus weer terug naar Tokyo. We hadden al gehoord dat op zondagmiddag de wegen richting Tokyo nogal druk kunnen zijn en dat klopte. Deze beroemde file hebben we nu ook meegemaakt. De terugreis duurde 3,5 uur in plaats van de geplande 1.50. Maar ik denk dat dat eigenlijk nog best snel was. Ik heb verhalen gehoord van mensen die er van 4 uur 's middags tot middernacht over doen. Nu zaten we ook echt buiten het seizoen. De meeste mensen zijn met Golden Week op pad gegaan, en blijven dit weekend thuis.