En hop naar de top

Als waardig afsluiter van de vakantie in Japan leek het Ruud en mij een goed idee om Mount Fuji beklimmen.

Zie posting Wandelen rond fuji.

Dat is met 3775.6 meter hoogte de hoogste berg (en vulkaan) van Japan. Het is het nationale symbool, en staat echt alleen, want de meeste bergen in de buurt zijn flink lager.

Er zijn twee maanden per jaar dat de berg goed te beklimmen is en dat gebeurt dan ook massaal. Om de volledige ervaring te hebben, besloten we de meest populaire route te nemen. Ook de timing, 's avonds klimmen, ochtendgloren vanaf de top kijken en afdalen in de ochtend wordt veel gedaan. Erg veel bleek later. We waren er in de drukste week van het jaar, op de twee na drukste dag.

De klim duurt volgens de Japanse info 6 uur omhoog, volgens de lonely planet 4,5 uur. Uiteraard denk ik dat dat nog wel sneller kan.

We zijn met de auto tot 2305 meter gereden (ja zwaar man, die 3700 meter), en hebben daar bij een van de vele souvenier-shops en restaurants een goede voedingsbasis gelegd.

En toen om 17:30: op naar de top!

Het begin was wat saai, hoewel we wel werden ingehaald door een Taxi. (!)

En dan het bordje:

6 kilometer voor 1300 meter klimmen, in 385 minuten. We hadden erg goede zin! Het pad omhoog was erg afwisselend, soms gruis, soms wat traptredes, en vooral rotsen. Erg leuk. Het was al behoorlijk druk. Het is erg populair om de beklimming in een groep met een gids te doen. Dat levert her en der wel wat opstoppingen op. Maar zonder al te brutaal gedrag kunnen we er meestal vlot langs. Men blijft netjes en geduldig achter elkaar lopen, we zijn tenslotte in Japan. Dat geeft mogelijkheden voor de lompe hollanders die vinden dat het sneller moet. Het gaat ook best vlot, die 6 uur is inderdaad wel erg pessimistisch. In een paar uur wordt het wat donker en zijn we al bij het 8th station op 3000 meter.

Onderweg kwamen we ook een bevoorradingsvoertuig voor alle berghutten en winkels tegen. Die hebben hun eigen pad. Want zoals veel in Japan is ook deze berg erg goed georganiseerd. Er is pad voor omhoog, een ander voor omlaag, en natuurlijk erg veel bordjes en afzettingen.

We besluiten door te lopen naar de hoogste hut, omdat het zo goed gaat. Daar een paar uur slapen en dan naar de top voor de zonsopgang. Bij de hoogste hut gekomen een teleurstelling: de hut zit vol. Volgens alle boekjes en de dame van I, is er altijd plek maar nu dus niet. We moeten dus weer een stukje omlaag. De volgende hut is ook vol! We beginnen het al wat te knijpen maar de hut daarna heeft plaats. Of we even 100 euries betalen voor een paar uur in een slaapzak en 60 cm breedte. Nu hebben Ruud en ik een geschiedenis met het delen van speciale slaap-plekken, dus deze doet ons niets:

We liggen op een vliering met minstens 30 anderen, en er kunnen op deze manier nog 30 bij. Hopen dat de zaak niet in de fik vliegt. Mijn andere buurman is groot en gaat nog eerder weg dan wij. Het is dus meer rusten dan slapen maar wel een welkome onderbreking.

Op advies van de hut-bemanning hebben we ons opstaan tijdstip flink vervroegd van 03:30 naar 01:30. Het is namelijk erg druk, wel 2000 man op de berg vannacht. Hoewel het ons wel erg vroeg lijkt om rond 04:45 op de top te zijn, besluiten het advies te volgen.

Als we om 02:00 naar buiten stappen zien we het volgende:

Het was dus geen woord te veel gezegd, en dit was voor mij een erg bijzondere ervaring. het hele pad zo ver je kon zien naar beneden en naar boven vol mensen, die getooid met hoofdlampjes achter elkaar aan sjokken omhoog. Het leek wel een bedevaartstocht! Of lemmingen? Bizar.

Met veel plezier sluiten wij ons aan. We stappen goed door, hoewel de hoogte wel merkbaar is. Hart en longfunctie moet flink aan de slag, en ik heb wat hoofdpijn. Er zitten regelmatig mensen op de grond bij te komen en er worden ook flesjes zuurstof verkocht en gebruikt. Ook zie ik nu hoe de wat meer hardcore wandelaars het doen, die lopen gewoon omhoog en zitten/slapen gewoon in een beschut hoekje tot het ochtend is.

Vlak voor de top ook nog:

Een heuse wandelaar-verkeersregelaar, die met megafoon iedereen iets maant. Ik vermoed voorzichtig zijn of zo. Lijkt me echt geweldig om te kunnen antwoorden op de vraag wat je doet voor de kost: 'Ik sta 's nachts op 3600 meter hoogte wandelaars te dirigeren'. Droombaan.

En dan: de top! Een uur voor zonsopgang dus goed op tijd.

En ja, ik had er grappen over gemaakt onderweg, maar het is echt waar. Wat staat er op de top van het icoon van Japan? Juist:

Een vending-machine!

En eigenlijk een hele kermis. Er is van alles te koop (souveniers, drank en eten) er zijn lawaaierige verkopers en heel veel mensen zitten te wachten. En dan te bedenken dat dit maar een week of 8 per jaar open is.
We schuiven aan in een verwarmde ruimte (buiten toch wel fris) en wachten.

Dan de zonsopgang, die inderdaad fraai was:

We lopen een rondje om de krater. Zoals vaker, wat verder van de plek met de winkels, is het meteen erg rustig. Het is leuk lopen, met weids uitzicht en de zon die je opwarmt.

Verplicht plaatje, al moet ik nog uitzoeken wat er op de paal staat:

Komt dat zien, koopt onze waar:

Dan de afdaling. Die viel behoorlijk tegen. Het blijkt een machinaal gemaakt zig zag pad met gruis van een centimeter of 5-10. Dat loopt vervelend. We zijn wel eens een vulkaan in Nieuw Zeeland afgelopen, en daar kon je recht naar beneden door kniediep gruis, dat ging geweldig snel en ontspannen. Maar dit is lastig, je valt snel en het duurt lang.

Daarnaast krijgt Ruud last van zijn tenen, maar voor de camera toont hij zich van zijn beste kant:

Conclusie: de wandeling was leuk, uitzicht mooi, maar wat het onvergetelijk maakte was de massaliteit 's nachts met al die mensen. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Een aanrader. Wel een andere route als afdaling nemen. En een nieuw hoogterecord voor mijn wandelingen, nog nooit tot deze hoogte geklommen.

Volgend jaar met Boris lopen!