11 maart

Vandaag is het precies een jaar geleden dat de aardbeving bij Japan plaatsvond. Wij zaten nog in Nederland, de dag ervoor was ons huis leegggehaald door de verhuizers, en 3 dagen later zouden we naar Japan verhuizen. Maar, op 11 maart zagen we de verschrikkelijke beelden uit Japan die veel levens zouden veranderen...

In Japan was het die dag blijkbaar prachtig weer. Ik heb begrepen van vriendinnen hier dat iedereen zich verheugde op de aankomende lente, de kersenbloesem en de bijbehorende kersenbloesempicknicken (Hanami). De kersenbloesemperiode is een belangrijk Japans fenomeen, en is voor hen een symbool van 'human life & mortality'. Iedereen leeft daarnaartoe, en er is een speciaal kersenbloesemjournaal, zodat je kan volgen op welke plek in Japan de kersenbloesem op welk moment op zijn hoogtepunt zal zijn.
Maar het genieten van de kersenbloesem is vorig jaar natuurlijk naar de achtergrond verschoven, zeker toen het duidelijk werd dat de eerste ramp, de aardbeving, had geleid tot een tweede en meer dodelijke ramp, de tsunami, en die weer had geleid tot een kernramp, waardoor de angst bij de bewoners in een grote straal rondom Fukushima met de dag groter werd.
Bijna alle families van de school van Boris en Zoë hebben tijdelijk Japan verlaten. Sommigen gingen terug naar hun thuisland,  anderen naar een buitenland dichtbij, bijvoorbeeld naar een hotel in Hong Kong. Veel Japanners in Tokio vertrokken tijdelijk naar familie in een veiliger gebied in Japan. Maar veel andere mensen hadden nergens om heen te gaan, of hun werk ging gewoon door, en zij bleven.

Dit jaar is het op 11 maart opnieuw prachtig weer. Er zijn meerdere herdenkingsbijeenkomsten, maar het is volgens mij vooral een dag waarop iedereen er op zijn eigen manier bij stil staat. We zijn vandaag naar het Shinjuku park gegaan, waar er 's middags om 2.46 een minuut stilte was. Het was indrukwekkend om er samen bij stil te staan. En de plek middenin een prachtig park, op een veld met een aantal pruimenbomen, met beginnende pruimenbloesem, maakte het contrast met de ramp nog groter.

Ik ben ongeveer 4 uur in het park geweest, en bijna iedereen die er was liep met een camera rond om alle bloesem in het park te fotograferen. Die bloesem is hier echt geen kleinigheid. En de boom op deze foto had echt een enorme aantrekkingskracht. Ik denk dat bijna iedereen die vandaag in het park was de beginnende bloesem van deze boom heeft gefotografeerd.

Om een uur of half 4 besloten wij weer richting huis te gaan. We waren in de buurt van een warenhuis waar Arnout iets nodig had en we gingen daarom eerst daarlangs. We kwamen aan in een enorm druk warenhuis. 

Vooral op de Food afdeling was het extreem druk, met hele lange rijen bij alle chocola-stands. We realiseerden ons toen dat dit te maken had met de aankomende 'White Day' (14 maart), waarop mannen chocola en andere zoetigheden teruggeven aan de vrouwen die hen chocola hebben gegeven op Valentijnsdag. Vlak na de ramp werden de Japanners gesprezen voor hoe ze stoicijns doorgingen met het leven zonder uiterlijk in paniek te raken. Het is duidelijk dat het leven op een dag als deze in Tokyo ook gewoon doorgaat.