Een verschil dat ik wel verwacht had, was het verschil bij de lunch. In Nederland nemen (bijna) alle kinderen iedere dag brood mee naar school. Hier nemen sommige kinderen soms brood mee naar school. Ik denk dat Boris en Zoë ondertussen niet meer terugkunnen, of willen, naar dagelijks brood als lunch. Ze raken nu al verveeld met 3 keer brood per week mee naar school.
Onze hagelslag en vlokken beleg, die we meegenomen hebben uit Nederland, gaat er trouwens veel minder snel doorheen dan ik verwacht had. Een reden daarvoor zal wel zijn, dat ze geen chocola in hun lunch mogen hebben. Op de allereerste schooldag van Boris had hij een boterham met chocopasta mee. Zijn nieuwe vriendjes keken enthousiast mee om te zien wat hij in zijn lunchdoos had. Toen ze zagen dat hij 'Chocola!' mee had, werd hem meteen duidelijk gemaakt dat dat niet mocht. Zijn juf kwam ook even vragen wat hij op brood had. Boris was zich van geen kwaad bewust en legde uit dat hij 'pasta' had. Dat leverde enige verwarring op.. Boris z'n juf en meester hebben mij uitgelegd dat 'zoet' niet mag. Behalve dat je bijvoorbeeld wel een bakje zoete yoghurt mee mag nemen ('Lekker! Goed plan!' dat hebben ze nu inderdaad altijd mee).
Zoë neemt vaak een boterham met pindakaas en een met jam mee naar school. Ik heb maar niet aan haar juf gevraagd of dat wel mag.
Na een tijdje kreeg ik door dat er meer restricties waren. In iedere klas zitten een aantal kinderen met allergieen, en daarom werd de ouders gevraagd ook die ingredienten niet aan hun kinderen mee te geven naar school. In de klas van Boris o.a. pinda's, noten en schelpdieren.
Toen we net waren aangekomen in Tokio had Boris al vrij snel een paar Japanse vrienden. Hij kwam daar veel thuis, en ook ik ging er vaak langs. De tafel lag altijd helemaal vol met snacks: chips en rijstcrackers (meerdere soorten) en koekjes (meerdere soorten) en cakejes (meerdere soorten) en snoepjes. IJsjes waren ook beschikbaar. De vrienden van Boris waren dit zo te zien gewend, want ze aten er nauwelijks van, maar Boris en Zoë keken hun ogen uit. De tafel bleef hen aantrekken en de hele middag door probeerden ze alle snacks uit. Op een bepaald moment probeerde ik het wat te minderen: 'Nou heb je denk ik wel genoeg gehad he..'. Maar zodra ik zoiets zei en de moeder twijfel in de ogen zag van Boris en Zoë of ze nog iets zouden pakken moedigde ze hen snel weer aan om vooral iets te nemen. Ze keken me een beetje verontschuldigend aan terwijl ze nog een snack pakten.
Andere moeders op school (niet de Japanse in mijn ervaring, eerder Amerikaanse) zijn heel anders. Als we bijvoorbeeld tegelijk in het park zijn bieden zij ook wel eens een snack aan, maar dan zeker niet in overvloed en dit wordt dan meestal aangeprezen als 'zonder suiker!'.
Bij 'bake sales' of 'garden parties' wordt regelmatig aan ouders gevraagd om snacks en cakejes en koekjes te bakken. Als een ouder de vraag stelt 'Mag er ook suiker inzitten?', denk ik 'Ja, natuurlijk!'. Ik merk dat ik zelfs wat vooringenomen ben over die suikervrije varianten van hen. Kan dat wel lekker zijn? Maar.., tot mijn verrassing moet ik toegeven dat de suikervrije koekjes met extra vezels die ik laatst gegeten heb inderdaad erg lekker waren.
Laatst had ik een enorme groep kinderen mee naar ons huis. Boris had 4 vrienden mee en Zoë had 2 vriendinnen mee. Ik heb hen allemaal krentenbroodjes ('zelfgebakken', sprak ik trots) gegeven en de jongens gingen spelen en Zoë en haar vriendinnen bleven in de keuken want ze wilden cake bakken. Aan het einde van de middag kwam de cake uit de oven. Die cake moest natuurlijk nog geproefd worden, maar rond die tijd kwamen ook net 3 moeders hun kinderen ophalen. Ik zag al dat het qua snacken erg verschillende ouders waren, dus ik vroeg of ik nog een stukje cake mocht geven. Van een moeder mocht het natuurlijk. De andere twee liever niet, maar een heel klein stukje kon wel. Ik sneed kleine stukjes af voor iedereen, riep de kinderen en gaf iedereen een stukje. Toen brak de chaos uit! Sommige kinderen waren blij met het stukje cake, maar de meeste vonden het veel te klein en wilden meer. Ik zat met de moeders in de woonkamer, maar vroeg me plotseling af of de cake wel veilig was in de keuken. Toen ik in de keuken aankwam waren meerdere kinderen bezig om stukken cake af te snijden of te breken en op te eten. Een paar andere kinderen (o.a. Boris en Zoë) stonden er zo ongeveer in paniek omheen te roepen dat het niet mocht.
Ik heb zo'n groep kinderen duidelijk niet in de hand, dat is me al vaker opgevallen...
Maar ik vond het achteraf ook wel erg grappig om die verschillen te zien. Sommige kinderen zijn zo gewend om te pakken wat ze zien liggen. Hoe moeten zij nou weten dat je bij mij niet zomaar de halve cake op mag eten. En andere kinderen zouden het niet wagen om zomaar iets te pakken.
Wel of geen suiker in het eten en de snacks is duidelijk een issue voor meerdere mensen op deze school, maar er zijn meer ingredienten en bereidingswijzen die blijkbaar ook discutabel zijn.
Ik ging laatst met een paar moeders ergens lunchen en een van de moeders had een kaartje in haar handen waarover ze een andere moeder vertelde. Het bleek een speciaal kaartje uit Rusland te zijn. Een van de Russische moeders had meerdere hiervan meegenomen en hier doorverkocht. De kaartjes bevatten blijkbaar 'recorded vibrations' en je kan ze gebruiken om bijv. straling te neutraliseren. Ze had er altijd een in haar zak. 'Hmm..', dacht ik.. De moeder vertelde me ook dat ze bijna nooit de magnetron gebruikt omdat het eten dat je daarmee bereidt 'dood' is. 'O..', dacht ik.. Ze vertelde dat er onderzoek naar is gedaan en dat als je water, dat in de magnetron is opgewarmd en daarna weer afgekoeld, gebruikt om een plant water te geven, dat die plant doodgaat. Dat gebeurde niet met water dat op het voornuis is opgewarmd. 'Ik geloof er niks van' dacht ik, maar begon me toch wat ongemakkelijk te voelen.
Alleen af en toe gebruikt ze de magnetron om rijst op te warmen, maar dan zet ze de kom rijst voordat het gegeten wordt nog even op haar 'recorded vibration' kaartje om het eten weer 'levend' te maken. 'Ah..'
Vervolgens ging het gesprek over ander ongezond voedsel. Suiker uiteraard. Maar ook zuivel, dat is puur gif.
Ik vertelde mezelf dat ik het allemaal wat overdreven vond, maar begon me toch zorgen te maken over mijn eetgewoontes. Ik heb die magnetron-plant-water onderzoek gegoogled. Dat stelde me erg gerust. En ik heb nog eens gecontroleerd wat onze Nederlandse voedingsorganisatie me aanraadt over zuivel en suiker. Klonk toch ook niet zo zorgwekkend. Maar toch interessant hoe snel ik een ongemakkelijk gevoel kan krijgen hierover..
En o ja, niet onbelangrijk in Japan is nu natuurlijk ook de invloed van de Fukushima kernramp op wat je eet, en vooral waar het vandaan komt. Ik heb de indruk dat er een almaar grotere groep mensen is die niet meer zo erop let waar het eten vandaan komt, omdat ze denken dat het eten veilig is. Fukushima zelf wordt meestal nog wel ontweken, maar de gebieden daaromheen door veel mensen niet meer. Dat geldt ook voor mij. Maar, er is ook nog een grote groep mensen die daar heel strict mee omgaat, en niets uit een erg grote straal rondom Fukushima eet. Laatst had Zoë een vriendin te spelen, en ook zij wilden bakken. Toen het meisje zag dat ik boter uit Hokkaido had (een behoorlijk eind van Fukushima vandaan, en over het algemeen als 'veilige plek' gezien) zei ze dat ze dat niet mocht eten van haar moeder. Als ik iets voor anderen maak is dat inderdaad iets om me te realiseren.
En nu wat ongerelateerde foto's van Boris en Zoë tijdens en na een lunch in een chinees restaurant
Geen opmerkingen:
Een reactie posten