Naar het vliegveld: deel 1

Vandaag was de grote dag: Helen en Ellis zouden vanochtend vroeg aankomen in Tokio, en Odette en familie een uur later op hetzelfde vliegveld. Helen en Ellis komen nu bij ons logeren. Anneke, Andre, Odette en Tjerk gaan eerst Japan rondreizen en komen volgende week bij ons logeren.
Voor mijn wekker werd ik om half 6 wakker. Snel de vluchten gecontroleerd, en beide hadden een lichte vertraging. Geen haast dus. Ik kom overal te vroeg, dus laat ik het niet overdrijven. Ik liet Boris en Zoë nog even doorslapen.
Om 7 uur gingen Boris, Zoë en ik enthousiast op pad. Na 5 minuten rijden stond ik onverwacht op zondagochtend in de file. Tot aan Disneyland reed het verkeer stapvoets, en na die afslag kon ik weer optrekken. Nog 60 km te gaan, en 20 minuten voordat Helen en Ellis zouden aankomen. Uiteindelijk kwamen we 40 minuten nadat hun vliegtuig was geland aan bij de aankomsthal. We zagen hen nog niet, dus bleven enthousiast staan wachten. Hoopvol bij iedere passagier die de hal in kwam lopen.
Na een half uur waren ze er nog niet. Vreemd. Misschien waren ze al langsgekomen voordat we aankwamen en zaten ze ergens te wachten. Via de informatiebalie heb ik hun namen laten omroepen. Maar ze kwamen niet. Toch nog aan de andere kan van de deur dus.
Maar een uur later hadden we ze nog niet gevonden. Ondanks sms-jes en bellen kon ik haar niet bereiken. Nu begon ik me toch wel zorgen te maken dat er iets gebeurd was. Terug naar de infobalie en haar vluchtgegevens laten zien. Zij hebben hun namen nog eens omgeroepen, en verwezen me naar de vliegtuigmaatschappij. Op de 4e verdieping heb ik hen gevonden en ook daar de vluchtgegevens laten zien, maar zij mogen ivm privacy niets zeggen over individuele reizigers. Ze raadden me aan om naar de infobalie te gaan en haar naam te laten omroepen. Ze konden me wel vertellen dat alle passagiers die op het vliegtuig waren gestapt ondertussen ook weg waren. Hmmm, was Helen wel op het vliegtuig gestapt. Misschien het vliegtuig gemist..? Vreemd..
Mijn zorgen sloegen duidelijk over op Boris en Zoë en iedereen keek wat sip. De dag had juist zo leuk moeten worden.

Ondertussen was het al zo laat dat het vliegtuig van Odette & co was geland en zij ook al door de douane waren. Met de belofte van de infobalie dat ze me zouden oproepen als mijn zus zich meldde, gingen we op pad naar Odette.

Het was leuk om hen te zien, en zij hadden allerlei mooie dingen meegebracht voor ons, dus de sfeer was tijdelijk wat vrolijker:

Tijdens hun bezoek probeerde ik weer Helen te bellen, en ook familie in Nederland te bereiken. Maar ja, daar was het nu 3 uur's nachts. En eigenlijk heb ik helemaal niet alle nummers. Ik had geen succes.
Nadat we afscheid hadden genomen besloot ik op zoek te gaan naar de politie. Zij zouden toch wel de passagierslijst mogen inzien, leek me. Dan kon ik er in ieder geval achter komen in welk land Helen en Ellis ergens rondliepen.

Een hele vriendelijke politiedame adviseerde me om naar de infobalie te gaan en haar naam te laten omroepen. Nadat ik duidelijk kreeg dat dat nog niet zoveel effect had gehad beloofde ze me om het vliegveld in Zurich te bellen (waar om 3 uur snachts niemand de telefoon opneemt). En ze zou vragen aan de vliegtuigmaatschappij of ze de passagierslijst konden controleren. En ze vroeg me even ergens te gaan zitten om te wachten.

Toen we daar bijna 4 uur nadat we op het vliegveld waren aangekomen zaten te wachten, keek ik nog eens goed naar de vluchtgegevens....
Het zou toch niet..!?
Misschien toch wel....
Het zou wel eens kunnen dat Helen en Ellis nog niet eens vertrokken zijn, maar nog lekker thuis in bed liggen. Erg genant, maar vooral een grote opluchting als dat de oplossing kan zijn..

Ik ging nog maar eens naar de infobalie om de dame daar om haar mening te vragen. Morgenochtend komt inderdaad om precies hetzelfde tijdstip een vliegtuig aan met hetzelfde vluchtnummer... Natuurlijk! Ik ben hier een dag te vroeg... De VERTREKdatum is vandaag. De aankomst is '+1'
Japanners zijn er erg goed in om anderen zich niet ongemakkelijk te laten voelen, en ik moet zeggen de dame bij de balie hield haar gezicht erg goed in de plooi. Ze keek me met een heel vriendelijke glimlach aan, met een hele mooie twinkel in haar ogen.

Morgen opnieuw naar het vliegveld!