De reis was erg makkelijk, en de trein is fijn. Zoë vond het wel spannend van tevoren, maar uiteindelijk voornamelijk saai. Het vliegtuig is leuker. Zal wel door de TV's in het vliegtuig komen. Verder is de trein een stuk comfortabeler, met ruime plekken en stoelen waarvan de leuning ver naar achter kunnen. (Papa, ga je nou alweer slapen? Je bent een slaapkop!)
Het hostel is wederom K's house, wat ook in Hiroshima weer uitstekend is. Het is niet zo groot en in het begin waren Boris en Zoë de enige kinderen, maar inmiddels is er een moeder met haar 3 zonen in dezelfde leeftijd bij gekomen en is het een gezellige en erg lawaaiige boel.
Hiroshima is erg anders dan Tokyo. Ruimer van opzet, met trammetjes en bredere wegen, en bijna altijd wel zicht op de omringende bergen. Het was vroeger een industriestad, waar ten tijde van WOII veel militaire industrie gevestigd was. Tegenwoordig is Mazda een grote naam (zie onder). Ook de mensen gedragen zich anders. Er wordt meer gepraat, gelachen en gekeken in het openbaar, minder stijf dan in Tokyo. Mijn baas vertelde ook dat het echt een andere cultuur is, west-Japan. Alle komieken komen kennelijk uit Osaka of nog verder westelijk.
De lokale keuken is bekend vanwege oesters en Okonomiyaki, een gerecht wat op de foto hieronder bereid wordt op de bakplaat. Een soort gevulde pannekoek met kool, ei, vlees en saus. En net zoals bij pizza uit te voeren met nog veel meer ingrediënten. Hebben we meteen de eerste avond gehad en valt in de categorie 'niet onaardig'.
De luxueuze kamer met wastafel en plek voor 4 futon's op tatami. En voorlezen uit Harry Potter.
Naast de geschiedenis rondom de atoombom is Hiroshima bekend om Miyajima, waar de shrine staat die bij vloed onder water komt te staan en het inmiddels tot 'world heritage' heeft geschopt. Het is een eiland vlak voor de kust van Hiroshima, 10 minuten met de ferry. Het eiland is een toeristen-trekpleister met veel souvenir winkels. Ook kun je met de kabelbaan naar de top van de lokale berg: mt. Misen. Alleen deed die het niet en zijn we dus op en neer gelopen, erg leuk. Een andere attractie zijn de zeer tamme en opdringerige herten die het eiland bevolken. Word je geacht niet te voeren of aan te raken, al kregen ze overal papier aangeboden wat ze lekker op aten. Ook onze plattegrond werd op een onbewaakt ogenblik uit de hand van Christina gegrist. Maar we hebben het gered op een plattegrond waar rechtsonder van ontbrak!
 |
| Let op het hert! |
Japan blijft geweldig. Een vlonder met een typisch foto momentje. En dus veel gegadigden. Maar geen gedrang maar een geduldige rij, en natuurlijk foto's voor anderen maken. Vandaar:
Soba voor Boris, tot groot genoegen van een oudere medewerker van het restaurant.
De grootste rijstlepel van Japan! Jawel, je moet je ergens mee onderscheiden.
Na de zonnige zondag op het eiland zijn we op maandag met het trammetje naar het 'peace memorial park geweest'. Dat is gebouwd ter nagedachtenis aan de atoombom tijdens WOII. Er zijn daar de beroemde dome, die als een van de weinige gebouwen nog 'soort van' overeind stond na de ontploffing, diverse monumenten en een museum. We hadden dit 's ochtends geplanned zodat eea zou kunnen bezinken en de kinders wel zouden slapen die avond, mocht het impact hebben.
De Dome staat net aan de andere kant van de rivier waar ook het park aan ligt. Het gebouw is inmiddels versterkt. Er stonden na de ontploffing nog een paar gebouwen, en toen die werden afgebroken is besloten de Dome als herinnering te handhaven. De reden dat sommige gebouwen niet weggevaagd waren, is dat de ontploffing pal boven het gebouw was (160 meter zijdelings, 600 meter hoogte) waardoor de schokgolf relatief weinig zijdelingse krachten uitoefende.
Boris luidt de 'peace bell'
En heel veel schoolklassen in het park, van hele kleine tot grote kinderen. De meeste in schoolkledij, op zijn minst een pet of hoedje.
Het kinder vredesmonument waar kinderen hun origami kraanvogels kunnen doneren. Er liggen er miljoenen.
Het monument is geïnitieerd door een lokale schoolklas waarvan een 12 jarig meisje overleed aan leukemie, dat ze kreeg als gevolg van de atoombom. Ze was 2 ten tijde van de ontploffing.
Het formele monument, met doorkijk naar de dome via een vuur.
Het museum was interessant, indrukwekkend en niet iets om erg vrolijk van te worden. Tot mijn verassing kon Boris het goed aan, hij was erg geïnteresseerd en rationeel, met veel aandacht voor de technische details, hij wilde ook een van de films die er speelde zien. Zoë had er duidelijk meer moeite mee en ik ben met haar redelijk snel langs alle foto's en opstellingen gegaan, om buiten op Boris en Christina te wachten.
 |
| Bij een maquette van de verwoesting |
 |
| Zoë in het museum |
 |
| Groepen schoolkinderen voor het museum |
Na deze wat zware kost op de ochtend 's middags voornamelijk in het hostel doorgebracht. Daar waren ook de Franse broertjes met wie het goed spelletjes spelen was.
Op dinsdag zijn we 's ochtends naar de Mazda fabriek geweest (het regende, en ideaal nat weer programma), en 's middags naar het herbouwde Hiroshima castle. In de tram stichtelijke posters! Erg grappig. Postbus 51 is er niets bij.
De dame die de rondleiding verzorgde vertelde ietwat op de automatische piloot talloze feiten over Mazda. Trouwens een flinke fabriek. Ligt aan de haven en heeft zijn eigen brug van 500 meter om de verschillende delen te verbinden. En een Mazda Ziekenhuis. Het was erg leuk om weer eens een flinke fabriek van binnen te zien.
Mazda is de automotive ingegroeid via driewielers. Voor de oplettende kijkers, op de driewieler hieronder staat het logo van Mitsubishi onder de naam Mazda, omdat Mazda toen nog geen eigen distributie netwerk had.
Cool! De naam alleen al!
De Franse broertjes waren ook mee, lekker druk en hoe meer kinders, hoe minder werk voor de ouders.
Woeste wind en het word koud! Christina draagt de regenjas van Boris. Handig, grote kinders.
En je kon je verkleden in het kasteel. Dat laten Boris en Zoë zich geen twee keer zeggen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten