Het is me al twee keer gelukt om mijn afval meegenomen te krijgen. Ik begin mijn zelfvertrouwen weer terug te krijgen. Ik ben weer terug bij 'Ik snap hoe dit werkt'.
Vorige week woensdag zag ik voor de tweede dag op rij de vuilniswagen vlak voor ons huis de hoek omgaan. Eerder die dag had ik een rondje door onze straat gelopen en was het me opgevallen dat geen van onze buren in ons stukje straat vuilnis voor de deur hadden staan. Het begon me toch wel te dagen. De tip van Arnout en Evelijn was waarschijnlijk toch de oplossing: bij de buren in de zijstraat neerzetten.
Diezelfde dag sprak ik met een van de Japanse moeders op school; zij woont blijkbaar vlak bij ons. Zij wist ook niet precies hoe het in mijn straat ging, maar ze wist wel dat er twee algemene ophaalplekken vlakbij ons huis waren: een in een stuk straat 'Japanse gemeenschap' en een bij de Zwitserse ambassade. Ze raadde me aan om niet zomaar vuilnis neer te zetten bij de 'Japanse gemeenschap', want als het toch niet 'onze' afvalophaalplek was, dan werd dat zeker niet gewaardeerd! Maar een buitenlandse ambassade zou daar toch geen moeite mee hebben.
Mooi! Zaterdagochtend heb ik snel (met schuldige blik) twee zakken onder het net van de ambassade gegooid. Even later zag Arnout onze buurman ontspannen ook zijn afval bij de ambassade neerzetten.
Het is dus gewoon ook onze ophaalplek... Helemaal niks moeilijks aan. Gewoon je afval neerleggen waar iedereen het neerlegt, en het wordt opgehaald. Het voelt eigenlijk een beetje aan als een anti-climax.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten