Pepernoten, omochi pounding, herfstkleuren en origamie

The school of Boris and Zoë organised an event with a Japanese tradition 'omochi pounding'. The steamed rice is pounded until it becomes a sticky dough. This is a traditional New Year's food.
Today Zoë and I visited a park to see the autumn colours, and did a origamie workshop in the paper museum.

Arnout is terug uit Nederland!! En wij zitten aan de pepernoten, chocoladepepernoten, marsepein, drop en boterhammen met Old Amsterdam. Ik was de afgelopen jaren niet meer zo'n fan van pepernoten, maar ik heb hernieuwde interesse. Ze smaken erg goed dit jaar.
We hebben het andere Nederlandse gezin op school ook blij kunnen maken met een zak vol Hollands lekkers. Een zak pepernoten ging al bij school in recordtempo leeg.

Nu ik het toch over eten heb...   Boris en Zoë hebben twee weken terug op school ervaring opgedaan met een Japanse traditie 'omochi pounding'. Omochi is een plakkerige deeg van platgemalen en gestampte rijst. De kinderen mochten zelf de gekookte rijst slaan / 'pound'-en. Maar eerst waren er ouders nodig om wat voorwerk te doen. De omochi pounding was georganiseerd op een nationale vrije dag, dus zowel vaders als moeders waren erbij:

Eerst malen:

Daarna slaan (pounding):

En vervolgens kwamen de kinderen per klas de tuin in en mochten ze allemaal 5 keer slaan:

Ondertussen was de gekookte rijst veranderd in een plakkerige deegbal, en werd 'ie meegenomen voor verdere bereiding. Hier heb ik helaas geen foto's van zie ik. Er worden kleine bolletjes mochi gemaakt en die worden in verschillende smaken gerold. Eentje met soya saus en zeewier, een met een zoete zwarte sesamzaadmix, en nog een.. En toen mocht iedereen ervan eten...  Hmm..., ik vond het niet echt een traktatie. Mijn mond snapt het niet. Het bolletje mochi is een heel smakeloze en heel erg plakkerige substantie, waardoor je het haast niet door kan slikken. De smaak aan de buitenkant maakt het wel wat beter, maar... tja..
Een aantal ouders vertelden dat zij het drie jaar geleden ook echt niet lekker hadden gevonden, maar dat het toch wel begon te wennen, en nu zelfs best lekker was. Veel van de kinderen aten het trouwens ook smullend op. Volgend jaar ik misschien ook.

Vervolgens werd natuurlijk een groepsfoto gemaakt van de kinders in mooie kledij, en leken wij wel de papparazi:

Vandaag is er alweer een nationale vrije dag, dus Arnout is vrij, en dit keer zelfs ook de kinderen. Normaal hebben Boris en Zoë geen vrij op een Japanse vrije dag. De internationale school volgt z'n eigen jaarschema met eigen vakantiedagen. Maar vandaag werd de vrije dag van de ouders gebruikt voor '20-minuten gesprekken' tussen ouders en docenten, en dus hadden Boris en Zoë wel vrij.
Boris is helaas ziek, en Arnout had nog wat werk in te halen, dus Zoë en ik gingen samen op pad. Op naar een museum en een park met Japanse tuin. Het is nu een van de mooiste tijden van het jaar met geweldige herfstkleuren (geel, groen, rood, oranje, ..).
Zoë is tot de conclusie gekomen dat ze houdt van de natuur: van bomen, struiken, water, stenen, vogels, zandpaadjes, grindpaadjes, paadjes met boomwortels, ... Ze raakte er niet over uitgepraat.

We gingen daarna door naar het papiermuseum dat ook in het park lag. Vooral de origamie die ze daar van een kunstenaar tentoonstelden vond ik mooi. Wow, wat kan je met papier veel maken!
Zoë en ik waren alles net aan het bekijken toen een vriendelijke dame ons in het Engels aansprak. Zij vertelde ons dat er over een half uur een workshop zou zijn in het museum, waar wij ook aan mee konden doen. We hebben ons daar voor ingeschreven en in het Japans een origamie workshop gedaan. Een dame begon te praten en ik deed m'n best het te verstaan, terwijl Zoë aan mijn arm trok en telkens vroeg of ik het verstond. Nou, ik verstond tijdens de workshop ongeveer dit: '.. 5 minuten...', '..nu..', '..ja, dat klopt..', '.. jongere zus..', '..dat is goed..', '.. heel erg bedankt..'.
Maar een gebrek aan taal was geen probleem. Er stonden vele vriendelijke dames klaar om te helpen als iets niet lukte, en vooral Zoë hoefde maar even vragend te kijken, of er stond een dame bij haar. En dit is wat wij gevouwen hebben: