Boris: Basketbal

Boris is joining a Japanese basketball team, and just had his first training (in Japanese).

Ik ben voor het eerst naar basketbaltraining gegaan. Het was heel spannend toen we gingen. Maar eerst was het aan het regenen en we konden de weg niet zo makkelijk vinden. Toen we het gevonden hadden, toen was het nog best nieuw voor me. De basketbaltraining was in het Japans, maar heel veel kinderen konden Engels. Ze hadden ook me wel geholpen, en het was leuk. En, de kinderen hebben me alles uitgelegd. En volgens mij ga ik het doen.

Groetjes,
Boris

PS van Christina:
We waren nog op zoek naar een sport zoals basketbal of voetbal voor Boris, en het liefst een variant die niet exclusief voor het internationale circuit bedoeld is. En, het is gelukt! Via een Japanse dame die bij ons op school werkt kwam ik erachter dat er basketbaltraining wordt gegeven in de sportzaal van een Japanse basisschool bij ons in de buurt (via engelstalig googlen vind je dat niet...). Zij heeft geregeld dat Boris zaterdag een keertje mee mocht doen. De training is dus helemaal in het Japans, maar zoals Boris al zei kunnen veel van de kinderen zowel Japans als Engels. Ik denk dat basketbal niet zo'n typisch Japanse sport is en dat vrij veel kinderen van de internationale scholen in de buurt erop af komen. Vandaar dat er zoveel engelssprekenden waren.

Voor de training vroeg de coach (via kind-tolk) met een strenge blik aan Boris of hij zo goed mogelijk wou worden of dat hij het voor de lol deed. Ik gaf Boris nog een derde optie 'of beide'. Dat koos hij. Ze legde ook uit dat ze streng kon zijn als je niet deed wat ze vroeg. Maar, zei ze, ze had de indruk dat Boris serieus was.
Ze vroeg me of we er in februari en in juli zouden zijn om aan de twee toernooien mee te doen. Uhm.., in februari wel.. (ok, dat was genoeg).

O jee, dacht ik ondertussen... Is dit zo'n fanatieke Japanse sportvereniging waar ik over gehoord heb...?
Maar volgens mij is ze toch niet zo streng als ze overkwam. Als een kind lekker meedoet aan de training is ze helemaal tevreden.

Grappig is hoe ze de training starten en eindigen. Ze draaien zich naar de ouders, maken een buiging en roepen iets. Ik kon het niet verstaan, maar Boris boog en riep braaf mee.

Er is twee keer per week training: Op zaterdag van 1 tot 3 en op donderdag van 5 tot 8.
Wow, dat is best lang. Ik was ook op zoek naar iets met 'echtere' trainingstijden, want Boris z'n tafeltennis afterschool activity duurt maar 45 minuten. Volgens mij ben je dan net lekker bezig en is het alweer afgelopen.   Een langere training leek me dus wel wat. Maar meteen door naar 3 uur...? Nou ja, we zullen zien.

En, wat ook leuk is aan deze basketbaltraining is de prijs (ik blijf nog niet gewend aan de prijzen hier..., dus heb het wat vaak over geld, sorry...). Boris kan bij basketbal een maand lang 2 keer per week trainen voor dezelfde prijs als 1 training van 1 uur van een afterschool activity. Aha...! Misschien is Tokyo toch niet zo duur als ik dacht, als je de taal spreekt, of iemand anders je kan helpen met de taal...