Vandaag ben ik naar het theater gegaan, naar een kabuki drama. Zie hier de poster:
Kabuki is een oude theatervorm. Vroeger speelden ook vrouwen een rol, maar zo'n 200 jaar geleden werd dat verboden (de vrouwen waren te verleidelijk?) en sindsdien worden ook alle vrouwenrollen door mannen gespeeld. Erg grappig.
Een Japanse vriendin had via haar werk een aantal kaartjes en vroeg of ik mee wou. Echt wel!
Alleen.., Arnout zit in Nederland en ik heb pas sinds afgelopen maandag een oppas, en die is toevallig dezelfde als van mijn vriendin. Het plan was snel gemaakt: Boris en Zoë zijn uit logeren bij mijn Japanse vriendin met 'onze' oppas.
De zitplaatsen konden wat verspreid liggen door de zaal, dus het kon gebeuren dat we niet bij elkaar in de buurt zaten. Geen probleem, maar wel handig om dan voor de voorstelling even te horen wat de verhaallijn ongeveer zou zijn. Ok, het zou gaan over twee mannen (waarvan een onze held is) die samen een politieke moord wreken. Vervolgens worden zij door de tegenstanders achterna gezeten, en zegt onze held dat hij het in zijn eentje heeft gedaan, zodat zijn vriend nog een gelukkig familieleven kon leiden. Dat had hij namelijk in het verleden niet gehad. Waarschijnlijk volgde hier dan nog wat familiedrama vertelde mijn vriendin.
Ok, duidelijk. Met verhaallijn en beeld en af en toe een woord verstaan moet ik toch een heel eind komen..
Maar..., dat ging me nog niet makkelijk af. De twee vrienden wist ik niet eens te herkennen. Wel was het duidelijk wie 'de held' was, want iedere keer als hij het toneel opkwam of afliep werd er luid geklapt.
Na een tijdje was onze held in tranen en verstond ik maar liefst 1 woord: 'okaasan'. Dat betekent moeder. Ah, dacht ik, nu begint het. Bij die politieke moord is vast ook iemands moeder overleden, en nu gaan ze op pad om het te wreken....
Hmm..., tja..., toch niet zo te zien. Onze held kwam aan in een theehuis ofzo, met allemaal dames in kimono en opgemaakte witte gezichten. Dit was na ongeveer anderhalf uur voorstelling. Na heel veel gepraat en geacteer barstte onze held weer in tranen uit. Dit keer onbedaarlijk... De oude dame met wie hij sprak keek emotieloos de andere kant op.
Toen zakte het gordijn en werd het even donker in de zaal. Mijn vriendin die een paar stoelen verder zat kwam verontschuldigend mijn kant op. 'Sorry.., het plot is toch anders..., het gaat over een man wiens moeder toen hij 5 jaar was door echtelijke problemen van huis is weggegaan. Hij is op latere leeftijd Yakuza (crimineel) geworden, maar is nu op zoek gegaan naar zijn moeder. Hij heeft haar gevonden, maar zij wil niks met hem te maken hebben ('mijn zoon is dood' riep ze net uit) omdat hij een Yakuza is..., sorry...!'
En, het gordijn gaat weer opzij.
En, ik snap de volgende scene!
De laatste scene stond volgens mij helemaal los van het verhaal en was en 'dans'-scene, met nog meer mooie kleding en opgemaakte gezichten.
Hier onze held:
Ik vond het geweldig!
----
O, en hier nog even Boris, Zoë, Justin en Amelia de volgende dag na een korte nacht aan een vrolijk ontbijt:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten