Sneeuwvakantie in Yamanouchi

We went on a 4 night holiday in Yamanouchi, Nagano. Our goal was to have a snowy holiday, and as you see below we succeeded. We visited the snow monkeys. They love having a bath in one of the hot springs, and are a big tourist attraction. The following days we spent sledging, skiing and soaking in an open air hot spring. The last day we went to Obuse, a pretty village with many museums. Oh.., and with a tea and cake shop, famous for their chestnut cakes.

We hadden bedacht om in de kerstvakantie op zoek te gaan naar de sneeuw in de bergen. Vorige week hebben we een ryokan (japans hotel) gereserveerd in Yudanaka, in Yamanouchi, Nagano. Deze omgeving was aangeraden door een collega van Arnout. Trekpleisters van het gebied zijn o.a. de snow monkeys (apen die badderen in een natuurlijk verwarmd bad midden in de bergen), Shibu Onsen (een dorpje met 9 onsen; het ding om daar te doen is in yukata / kimono gekleed alle onsen langs te gaan en er even in te duiken), en het grootste skioord van Japan, Shiga Kogen, en dus..., is daar waarschijnlijk ook sneeuw te vinden.

We hebben winterbanden en sneeuwkettingen gekocht, en gelukkig reden we in Nagano de sneeuw in en begon het daar ook enorm te sneeuwen. Het vinden van sneeuw was dus al goed gelukt.

In de recensies over onze ryokan las ik dat de eigenaar erg hulpvaardig was en veel goede tips gaf, en mensen overal heen en weer rondreed. Overall conclusie die ik overhield aan de recensies was om vooral zijn tips op de volgen. Vaste vraag die hij iedere ochtend stelde was: ‘what is your schedule for today?’. Hij wou duidelijk dat je het meeste uit je verblijf haalde, en dat je de beste plekken van de omgeving vond. Op de eerste dag kwamen we aan om 3 uur smiddags , en hij vroeg of we ook naar de snowmonkeys wilden. ‘Ja’. ‘I bring you!’. ‘Nu..?’ Ja.., nu. Ok. Wij snel de tassen naar boven gebracht en een paar minuten later zaten we in zijn auto op weg naar de snowmonkeys. Ha, dat is een goed begin!

  

De eerste avond hebben we gegeten in de ryokan.  Toen ik de ryokan reserveerde vroeg de eigenaar of we ook avondeten wilden. Dat leek ons wel een goed idee voor de eerste avond. Vervolgens vroeg hij hoeveel ik ervoor wilde betalen, en hij noemde 3 bedragen. Verder geen info over wat er dan te eten is, behalve dat het japans is. Nou, het is vakantie, we gaan gewoon voor het hoogste bedrag. Die avond werden we naar een prive-ruimte geleid voor ons avondeten. En tjonge wat een hoeveelheid lekker eten stond er voor ons op tafel (gepekelde groente, een groenterolletje, sashimi, een groente/garnaal/eicustard, een bakplaatje per persoon met biefstuk en groente om te grillen, rijst en een bakje met aardbeien en ananas). We begonnen te eten, en het smaakte heerlijk! Boris en Zoë waren helemaal tevreden hun eigen biefstuk aan het bakken, en ik was even tevreden hun sashimi aan het eten. Even later kwam de dame binnen met voor iedereen ook nog een bord vol met tempura groente en garnaal, en even later kwam ze weer binnen met vis uit de oven. En even later was ze er weer met een miso soepje.  Compleet overladen keken we naar ons eten. Waar te beginnen..!?

Op een paar kilometer van de ryokan lag ook een klein skioord. Dat leek ons beter voor ons geschikt dan het grootste skioord van Japan. Boris en Zoë hebben nog nooit geskid, en Arnout en ik resp. 2 en 1 keer 9 jaar geleden. We hebben de slee meegenomen, lekker gesleed, en skiles geregeld voor de volgende dag.

De volgende dag was echt een topvakantiedag. Boris en Zoë kregen een ski-juf, en Arnout en ik kregen een meester. Het was echt heel erg rustig, omdat de belangrijkste vakantieperiode net afgelopen was. Ik denk dat we daardoor prive les kregen. Maar misschien ook wel omdat we nog niet erg veel Japans verstaan. Toen ik de les reserveerde verstond ik dat de meneer aan de skileraren vroeg wie er Engels kon. Iedereen keek schuin weg en schudde z’n hoofd. Ik was de volgende dag dus al blij dat we uberhaupt skiles hadden, maar een priveles was helemaal luxe. Het was ondertussen enorm aan het sneeuwen, de hele dag door, waardoor we van deze dag geen foto’s hebben. Ik zag haast niks, maar... er was dus wel veel sneeuw, en daar waren we vooral voor gekomen. En, skien is eigenlijk ook best leuk!

Na een dag buitenspelen en helemaal onder de sneeuw te zitten gingen we om een uur of half 5 door naar de volgende aanrader van de ryokaneigenaar, de openlucht onsen (natuurlijk warm bad) vlakbij de skipiste met uitzicht over de vallei. Ik was blijkbaar vergeten aan Zoë te vertellen dat het bad buiten was, dus toen ik vanuit de damesdoucheruimte naar het bad buiten wees was haar reactie ‘daar ga ik niet naartoe!’, maar nadat ik even voorgevoeld had en ik enthousiast terugkwam, ging ze toch mee. We liepen via het besneeuwde paadje naar de onsen en zakten in het bad. ‘Dit is lekker!!!’.

Het sneeuwde ondertussen nog steeds, dus op ons haar bleven de sneeuwvlokken liggen, maar wij lagen lekker warm in bad. Een uitzicht hadden we vandaag trouwens niet, want er lag minstens een halve meter sneeuw voor ons uitzicht.

Een dag later hebben wij hetzelfde programma overgedaan, skien en onsen,  maar dan met zon en blauwe lucht, en zicht. Daar hebben we wel wat foto’s van.

Zoë had de smaak goed te pakken en had er wat meer gevoel voor, en nam op de tweede dag als enige van ons weer skiles. Zij was de enige leerling, dus mocht kiezen welke hellingen ze wou doen. Die hogere natuurlijk!

Ondertussen had ik op het kaartje gezien, dat er helemaal op de top ook een groene (beginners) helling was. Het leek mij wel een leuk plan om met Boris en Arnout de skilift helemaal naar boven te nemen, dan die groene helling af te skien, en dan de skilift weer terug te nemen. Waar ik niet op gerekend had, was dat je helemaal geen skilift naar beneden mag nemen... We stonden daardoor bovenaan een oranje helling, die er vooral aan het begin eigenlijk best eng stijl uitzag. Boris had nog niet geleerd om bochtjes te maken, dus dat zou lastig worden...  Na een poging met wat paniek en stress heeft Boris de eerste helf van de helling afgelopen en heeft Arnout de ski's gedragen. Boris en ik hebben het daarna bij de lagere hellingen gehouden. Boris was daar helemaal in z'n element.

Op onze laatste ochtend zijn we naar het dorpje Obuse gegaan. Een klein pittoresk dorpje met zo’n 20 musea en tempels, en heel veel toeristenwinkeltjes. 

Ik had nog nooit gehoord van Obuse, maar het is duidelijk een toeristische hotspot. Wij zijn naar de Hokusai museum gegaan. Hokusai was de schilder van die beroemde Mount Fuji en golf tekeningen / schilderijen. Zie bijvoorbeeld hieronder. Echt mooi!

Daarna taartjes gegeten. 

En nog een museum of tempel uitgezocht. Boris en Zoë mochten kiezen. Het werd geen tempel, ook niet de ‘Folkmuseum’, of ‘the Obuse comtemporary art museum’, of ‘the museum of Chinese modern art’ (grote kanshebber bij Zoë), maar ‘the Japanese light and lamp museum’. Vooral Boris vindt de geschiedenis van de lamp razend interessant, en ook hoe bijvoorbeeld de muis-olielamp automatisch olie bijvult.

En vanmiddag weer thuis aangekomen in een sneeuwvrije Tokyo. Maandag weer naar school.